Caricom 10-Plunten Programma

In 2013 richtten Caribische regeringsleiders de Caricom Reparations Commission (CRC) op met het mandaat om de zaak voor te bereiden voor herstelgerechtigheid voor de Inheemse en Afrikaanse afstammelingen in de regio die slachtoffer zijn van misdaden tegen de menselijkheid (CAH) in de vorm van genocide, slavernij, slavenhandel en raciale apartheid. Dit document, opgesteld door de CRC, stelt de uitvoering van dit mandaat voor binnen de formulering van het  Caricom Reparations Justice Program (CRJP). De CRC stelt dat slachtoffers en nakomelingen van deze CAH een wettelijk recht hebben op herstelrechtspraak, en dat degenen die deze misdaden hebben gepleegd en verrijkt zijn door de opbrengsten van deze misdrijven, een herstelzaak te beantwoorden hebben.

De CRJP erkent de bijzondere rol en status van Europese regeringen op dit gebied, als de juridische instanties die het kader hebben opgesteld voor het ontwikkelen en in stand houden van deze misdrijven. Deze regeringen dienden bovendien als de belangrijkste instanties waardoor verrijking op basis van slaven plaatsvond, en als nationale hoeders van crimineel opgebouwde rijkdom.

1. VOLLEDIGE FORMELE EXCUSES

De nakomelingen van de Inheemse volkeren die genocide ondergingen, het verlies van verschillende culturen en het uitwissen van talloze talen vereisen een volledige en formele verontschuldiging. De nakomelingen van de tot slaaf gemaakte Afrikaanse bevolking die werd onderworpen aan dodelijke gedwongen migratie en een kolonialistisch systeem dat hun lichamen en culturen vernietigde, vereisen een volledige en formele verontschuldiging. Groepen die onderworpen zijn aan misleidende contracten systemen verdienen een volledige en formele verontschuldiging. Alle voorouders die vernietigd of beïnvloed zijn door het kolonialisme, hun nakomelingen die vandaag leven, en toekomstige generaties vereisen een volledige en formele verontschuldiging. Alleen een volledige en formele verontschuldiging kan het helen van wonden en de vernietiging van culturen veroorzaakt door kolonialisme (slavernij en andere vormen van onderdrukking van volkeren) mogelijk maken.

Een volledige verontschuldiging aanvaardt verantwoordelijkheid, belooft niet te herhalen en belooft de veroorzaakte schade te herstellen. Regeringen uit landen die verantwoordelijk zijn voor de vernietiging hebben geweigerd excuses aan te bieden en in plaats daarvan Verklaringen van Spijt uitgegeven. Deze verklaringen erkennen niet dat er misdaden zijn gepleegd en blijven een weigering om verantwoordelijkheid te nemen.

2. Ontwikkelingsprogramma's voor Inheemse volkeren

Als gevolg van Europese verovering en kolonisatie zijn de Inheemse volkeren binnen de lidstaten van CARICOM onderworpen aan gedwongen migratie binnen landen en door de hele regio; tot brute werkomstandigheden en genocide. Inheemse volkeren werden mishandeld en gedood als gevolg van officiële instructies aan de Europese militaire commandanten die naar de regio kwamen. Degenen die niet onmiddellijk werden gedood, kregen hun voorouderlijke landerijen in beslag genomen en een gemeenschap van 3 miljoen mensen in 1700 werd gedecimeerd tot minder dan 30.000 inwoners. Dit leidde ook tot de vernietiging van hun talen en unieke culturele erfgoed. Hun nakomelingen blijven getraumatiseerd, landloos en vormen een van de meest gemarginaliseerde groepen in de regio als gevolg van de opzettelijke en racistische discriminatie door de Europese kolonisten.

Ondanks de inspanningen van de nieuw ontwikkelde CARICOM-lidstaten die de situatie hebben overgenomen, kan de wederopbouw van deze gemeenschappen niet plaatsvinden zonder dat verantwoordelijke Europese staten de verantwoordelijkheid nemen om de schade te herstellen en, waar mogelijk, de nog bestaande gemeenschappen te herstellen.

3. Financiering voor repatriëring naar Afrika

De nakomelingen van Afrikaanse volkeren die uit hun huizen, land, volkeren en culturen zijn gestolen, hebben een wettelijk recht op terugkeer; want in tegenstelling tot contractarbeiders hadden de tot slaaf gemaakte geen contract dat het recht op terugkeer of materiële prikkels om te blijven garandeerde. Het is de verantwoordelijkheid van de staten die verantwoordelijk zijn voor de gedwongen verplaatsing en slavernij van hun voorouders om een hervestigingsprogramma op te zetten voor degenen die willen terugkeren. CARICOM heeft al contact gehad met Afrikaanse staten die bereid en in staat zijn hun gestolen mensen terug te geven. De last van het financieren van de hervestiging van degenen die als gevolg van misdrijven door bepaalde Europese staten waren verplaatst, kan echter niet worden gedragen door de slachtoffers van de misdrijven.Een volledig gefinancierd hervestigingsprogramma dat de repatriëring mogelijk maakt van de ontheemde Afrikanen in CARICOM-lidstaten die willen terugkeren, terwijl ook kwesties als burgerschap en re-integratie worden behandeld, zijn cruciale stappen om de fouten van slavernij en kolonialisme recht te zetten.

4. De oprichting van culturele instellingen en de terugkeer van cultureel erfgoed

Een deel van de verwoesting van de Europese kolonisatie was de bewuste poging om de culturen en talen van de Inheemse volkeren, tot slaaf gemaakte Afrikanen en contractarbeiders te vernietigen. Generaties later heeft dit een leemte achtergelaten in de kennis van sommige van deze groepen over de geschiedenis van hun voorouders, evenals een onvermogen om niet alleen het volledige leven en de culturen die ze hadden vóór de Europese kolonisatie diep te waarderen, maar ook het trauma en de vernietiging die ze tijdens het proces hebben doorstaan, hoe ze uiteindelijk vrijheid verwierven, en de stappen die ze zetten om langzaam weer op te bouwen. Het herstel van het historische geheugen via gemeenschapsinstellingen zoals musea en onderzoekscentra zal burgers in staat stellen deze misdaden tegen de menselijkheid te begrijpen, evenals andere koloniale schade, en de bijdragen van hun voorouders aan moderne disciplines zoals gezondheidszorg en technologie te herdenken. De afwezigheid van deze instellingen draagt bij aan een gevoel van wortel-loosheid binnen deze groepen binnen de regio. De terugkeer van cultureel erfgoed dat nu in de regio wordt tentoongesteld, zou ook Caribische Leraren, kinderen en academische onderzoekers in staat stellen toegang te krijgen tot de informatie die nu vrijwel uitsluitend binnen Europese instellingen is opgesloten.

Hoewel er enkele particuliere instellingen zijn opgericht, zijn de CARICOM-lidstaten er niet in geslaagd, met hun uiterst beperkte middelen, deze instellingen zelfstandig te bouwen. Het Caribbean Reparatory Justice Programme stelt dat de vernietiging van het historische geheugen een misdrijf is waarvoor herstelbetaling moet worden gedaan.

5. Hulp bij het oplossen van de volksgezondheidscrisis

CARICOM-lidstaten zijn toegewijd aan het bieden van hoge standaarden van gezondheidszorg voor hun bevolking in overeenstemming met hun internationale verplichtingen. Ze zijn echter niet in staat om op eigen kracht om te gaan met de vele ziekten die het erfgoed van slavernij zijn en het potentieel hebben om het merendeel van hun bevolking te treffen. Zo heeft de Afrikaanse afstamming in het Caribisch gebied de hoogste incidentie in de wereld van chronische ziekten in de vorm van hypertensie en type 2 diabetes.

Nieuw medisch bewijs heeft aangetoond dat dit het gevolg is van de voedingservaring, fysieke en emotionele wreedheid en algemene stressprofielen die gepaard gaan met 400 jaar slavernij. De eeuwen van slechte voeding en overmatig gezouten voedsel dat aan de tot slaaf gemaakte mensen werd gegeven, hebben nu een generatie overschrijdende neiging tot hypertensie overgedragen. Dit heeft verwoestende gevolgen voor een zorgsysteem dat opzettelijk ontoereikend is gemaakt door Europese kolonisten en nu langzaam wordt opgebouwd door CARICOM-lidstaten. Het creëert een last die deze staten niet alleen kunnen dragen en deze chronische gezondheidsproblemen vormen nu het grootste financiële risico voor duurzaamheid in de regio.
Het aanpakken van deze gezondheidscrisis vereist de injectie van wetenschap, technologie en kapitaal die de capaciteit van de regio overstijgen. Europese landen die verantwoordelijk zijn voor de crisis hebben de plicht deel te nemen aan de verlichting ervan en een goede gezondheid te herstellen door het leveren van ziekenhuizen en gezondheidszorg.

6. Onderwijsprogramma's

Er was nauwelijks een poging tijdens de periode van slavernij en kolonialisme om een goed onderwijssysteem op te zetten dat de behoeften van inheemse volkeren, tot slaaf gemaakte Afrikanen en contractarbeiders diende. Deze onwil kan worden toegeschreven aan de opzettelijke wens van kolonisten om een ongeschoolde beroepsbevolking te hebben, toegewijd aan rugbrekend en dodelijk werk. Aan het einde van het Europese kolonialisme bleven de zwarte, Inheemse en contractarbeiders in de CARICOM-lidstaten in een algemene staat van analfabetisme achter. Waar er wel een onderwijssysteem bestond, was het meestal het Europese beïnvloed en gebaseerd op ongelijkheid op basis van ras en klasse.

CARICOM-regeringen erfden een gebrekkig onderwijssysteem, ontoereikende scholen, hoge analfabetisme en een systeem gebaseerd op structurele discriminatie. CARICOM-landen hebben hard gewerkt om de situatie te corrigeren. Toch bestaan wijdverspreide functionele analfabetisme en ongelijke onderwijssystemen nog steeds en hebben ze de ontwikkeling inspanningen van deze staten ondermijnd en vormen ze een rem op sociale en economische vooruitgang.

Europese staten die dit systeem van ongelijkheid beheersen, hebben de verantwoordelijkheid voort te bouwen op de lovenswaardige inspanningen van de CARICOM-postkoloniale regimes, het opbouwen van onderwijscapaciteit en het verstrekken van studiebeurzen omdat ontwikkeling een hoogopgeleide bevolking vereist.

7. De versterking van historische en culturele kennisuitwisselingen

Het kolonialisme creëerde de situatie waarin Europese cultuur werd opgedrongen aan de bevolkingen die in de regio woonden, de mensen die gedwongen naar de regio werden gebracht, of degenen die onder gedeeltelijk vrijwillige contracten werden gebracht. Deze gedwongen acculturatie was gebaseerd op het onjuiste en racistische idee dat de volledige en rijke culturen van elk van deze groepen 'inferieur' waren en uitgewist moesten worden. Europese landen die betrokken waren bij kolonialisme probeerden bewust mensen te distantiëren van de bronnen van hun cultuur en behoren. Er was een bewuste poging van verantwoordelijke Europese landen om het Afrikaanse erfgoed te vernietigen. Andere groepen die naar de CARICOM-regio werden gebracht, hadden het recht om terug te keren naar hun thuisland en te leren over hun geschiedenis en volkeren. Er was geen algemeen recht op terugkeer voor tot slaaf gemaakte Afrikanen. Dit was een bewust beleid dat een bewuste ontkoppeling creëerde en onderdeel was van het koloniale project. Deze gedwongen scheiding van Afrikanen van hun thuisland heeft geleid tot culturele en sociale vervreemding van identiteit en existentiële verbondenheid.
De gedwongen migratie van Inheemse volkeren naar verschillende plaatsen en landen in de regio, evenals hun massavernietiging door genocide, heeft ook geleid tot een gevoel van wortelloosheid onder hen.

CARICOM-lidstaten hebben de afgelopen 50 jaar geprobeerd de impact van eeuwenlange ontkoppeling om te draaien. Een deel van herstelrechtvaardigheid vereist daarom een programma van het herstel van trots en een manier om dit te doen is het intensiveren van inspanningen om 'bruggen van erbij horen' te herstellen. De regio kan het niet alleen. De jaren waarin dit werd gecreëerd vormt een onredelijke last voor nieuw ontwikkelende staten die andere ontwikkelingsuitdagingen moeten aanpakken.

Programma's zoals schooluitwisselingen en cultuurtours, gemeenschapsartistieke en performanceprogramma's, ondernemerschap en religieuze betrokkenheid, evenals politieke interactie, zijn nodig om het gat te neutraliseren dat is ontstaan door slavenreizen en de gedwongen vernietiging van de geschiedenis en cultuur van inheemse en contractarbeidersgroepen.

CARICOM heeft belangrijke vooruitgang geboekt op het gebied van het ontwikkelen van verbindingen met de thuislanden in Afrika, het Caribisch gebied en Azië om culturele uitwisselingen te faciliteren. Desalniettemin is de uitbreiding van de financiering van deze programma's onderdeel van het herstellen van de vernietiging van kolonisatie en moet gedragen worden door verantwoordelijke Europese staten.

8. Psychologische revalidatie als gevolg van de overdracht van trauma

De geschiedenis van kolonialisme door bepaalde Europese staten heeft ernstige psychologische trauma's toegebracht aan inheemse en Afrikaanse afstammelingen. Afrikaanse en inheemse volkeren hebben daarom rehabilitatie nodig voor hun getroffen bevolkingen. Psychische problemen moeten worden behandeld als
andere uitingen van ziekte. Medisch bewijs voor andere getraumatiseerde populaties toont nu aan dat er intergenerationele overdracht van trauma kan zijn.
Het is aannemelijk te stellen dat Afrikanen generatieovergedragen trauma hebben ervaren door kolonisatie, de Middle Passage, slavernij, terreur en brutaliteit, en genocide, en dat dit in het DNA zit van de nakomelingen van de overlevenden.

Hoewel CARICOM-lidstaten hebben geprobeerd rehabilitatie ondersteuning te bieden voor de massale gevallen van psychisch trauma, hebben de schaarse middelen en ontwikkelingsuitdagingen ervoor gezorgd dat geestelijke gezondheidszorg achterblijft. Verantwoordelijke Europese staten hebben de plicht het psychologische trauma veroorzaakt door kolonialisme te herstellen om zo te helpen bij het herbouwen van volledige mannen, vrouwen en kinderen.

9. Het recht op ontwikkeling door het gebruik van technologie

Gedurende 400 jaar kon het handels- en productiebeleid van Europa worden samengevat in de Britse slogan: "er zal geen spijker worden gemaakt in de koloniën". Dit was een bewuste beslissing om de technologie die beschikbaar is voor ontwikkeling binnen CARICOM-lidstaten te vertragen. De effectiviteit van dit beleid betekende dat CARICOM-lidstaten hun natie opbouwfase ingingen die technologisch en wetenschappelijk slecht uitgerust waren binnen de postmoderne wereldeconomie.

Generaties jongeren in de regio zijn daardoor het lidmaatschap en toegang tot de wetenschaps- en technologie cultuur ontzegd, wat een onredelijke last vormt voor de ontwikkeling van deze staten. Technologieoverdracht en het delen van wetenschap voor ontwikkeling door verantwoordelijke Europese staten zijn belangrijke onderdelen van het herstellen van de opzettelijke schade aan de ontwikkelingsvooruitzichten van landen binnen CARICOM.

10. Schuldkwijtschelding en financiële compensatie

CARICOM-regeringen die uit slavernij en kolonialisme voortkwamen, hebben de enorme crisis van gemeenschapsarmoede en een onvermogen om de ontwikkeling van hun landen aan te pakken vanwege de lasten van de erfenis van het kolonialisme geërfd. Deze regeringen houden zich nog dagelijks bezig met het opruimen van de koloniale puinhoop, wat nieuw opkomende landen dwong geld te lenen om aan hun eigen internationale verplichtingen te voldoen. CARICOM-lidstaten erkennen het belang en de wenselijkheid van het bieden van de hoogste levensstandaard voor hun burgers. Desalniettemin heeft de druk van ontwikkeling deze regeringen ertoe aangezet de last van de publieke werkgelegenheid te dragen en heeft hen ertoe gebracht dure sociale beleidsmaatregelen te ontwikkelen die bedoeld zijn om koloniale erfenissen aan te pakken.

Dit proces heeft ertoe geleid dat staten onhoudbare niveaus van publieke schuld hebben opgebouwd, wat nu wordt beschouwd als 'fiscale uitlokking'. Aangezien het corrigeren van de last van het kolonialisme op deze nieuwe staten is neergelegd, kunnen zij de uitdagingen van ontwikkeling niet aangaan zonder zware schulden aan te gaan. Deze schulden cyclus behoort terecht aan de regeringen van de verantwoordelijke Europese landen die geen langdurige poging hebben gedaan om de verzwakkende koloniale erfenissen aan te pakken.

Steun voor de betaling van binnenlandse schulden, het kwijtschelden van internationale schulden en directe betalingen waar passend zijn noodzakelijke herstelmaatregelen om de schade veroorzaakt door kolonialisme te herstellen.